Als de stoelen spreken konden

De Sint-Antoniuskerk krijgt steeds vaker bezoek van dieven die er niet voor terugdeinzen zwaar materiaal te gebruiken om het reeds sterk beveiligde, solide offerblok open te breken, en dat terwijl er op elk ogenblik een andere bezoeker binnenkomen. Niet dat er veel te rapen valt, want het offerblok wordt één of tweemaal per dag geledigd. We zijn spijtig genoeg lang niet het enige doelwit. Ook de Sint-Martinuskerk en het dekenaat zelf krijgen af te rekenen met diefstal en vandalisme. En dat raakt ons.

We zijn spijtig genoeg lang niet het enige doelwit. En dat raakt ons.

Eén van de parochianen reflecteert: “Ik had er een voorgevoel van” zei pater Paul toen hij - eens te meer - vaststelde dat het slot van het offerblok in de St. Antoniuskerk was geforceerd.  Voor de zoveelste keer, en toch treft het hem telkens weer diep in het hart.  Vorig jaar werd het prachtig versierd Evangelieboek ontvreemd en zelfs de relikwie van de patroonheilige van deze parochiekerk is intussen spoorloos.  Ontmoedigend.  Enkele weken geleden werden de ruiten ingeslagen van de dekenij.  “Scherven brengen geluk” sprak de deken op het einde van de zondagsviering. Ironisch bedoeld uiteraard. Maar het moest eens waar zijn...

Zoals nog vele andere mensen, hou ik van die momenten van stilte, van even bij de Heer komen verpozen

Hopelijk komt er inderdaad snel beterschap - met steun van de politie - voor alle mensen van dichtbij of veraf die onze kerk wél met goede bedoelingen binnenkomen. Verbazend hoeveel mensen op zowel doordeweekse dagen als in het weekend, kort komen vertoeven in de kerk.  Ook onze kandidaatvormelingen en hun ouders kregen een rondleiding.

Pater Paul laat ons delen in zijn ervaringen: “Regelmatig ga ik de kerk in, om ze open en toe te doen, voor een klein werkje, om te bidden. Zoals nog vele andere mensen, hou ik van die momenten van stilte, van even bij de Heer komen verpozen, om zorgen en verdriet in Zijn handen te leggen, om even te bezinnen en te danken, om de zieken en dierbare overledenen te gedenken, een kaarsje aan te steken of om me te pardonneren voor een gemaakte fout. In de stilte bij de Heer krijgt men de genade van verzoening met God, een medemens en jezelf.”

Panoramische opname SInt-Antonius van Paduakerk