Advent - Wie het licht uitdoet, ervaart het krieken van de dageraad

De dagen worden korter. En hoewel weinig mensen daar echt naar uitkijken, heeft de donkere winterperiode ook een voordeel: je hoeft niet zo vroeg op te staan (op zondag) om het krieken van de dag mee te maken. De ochtendstond … Dat zalige gevoel van een dag die zich beloftevol aandient, vol nieuwe kansen om dingen te doen en/of te krijgen, soms onverwacht, alle tegenslagen, zorgen en verdriet van gisteren ten spijt. Een nieuw begin.

Vanmorgen, gezien de lagere temperaturen, koos ik ervoor dat “krieken” toch maar van binnenshuis te volgen… En toen viel me iets op: Je kan het langzaam maar zeker oplichten van de hemel slechts zien als je binnen het licht uitdoet. Als je even wacht in de stilte en donkerte van de nacht en je ogen het zwak aanzwellende licht nog kunnen ontwaren.

Is dit de manier waarop we ook in de advent kunnen (ver)wachten? Ondanks leed en mislukking, ontvankelijk en kwetsbaar openstaan, onze zintuigen aanscherpen voor wat belangrijk is? We mogen immers geloven dat God ons voortdurend in gedachten houdt, ons liefheeft, en een verbond wil aangaan, zoals Valérie Kabergs treffend aangaf in haar reflectie bij de zondagslezing in Kerk en Leven.

Een diepzinnige en bevrijdende adventstijd toegewenst!