Nieuwjaarsmijmeringen

We hebben kaartjes en wensen geschreven, we hebben er ontvangen; tijd genomen om te lezen en tijd genomen om ze te schrijven. Wel bij ieder kaart even stil gezeten bij de mens of familie naar wie we onze wensen stuurden. Het kon niet altijd even persoonlijk, maar toch altijd even stilgestaan. Hier volgt een tekstje dat me raakte.

Elk jaar dooft vlug uit
het duurt maar even
maar veel herinneringen
aan lukken en begeven
ze zijn onuitwisbaar bijgebleven.

Nu roept het nieuwe jaar
ook nieuwe vragen
rond telkens weer dat wonder:
het toch te durven wagen 
een mens op je schouders mee te dragen.

Zal ik weer met zachte hand
de tranen drogen
van wie verdrietig schreien,
en in mijn ziel bewogen
weer licht verwekken in gedoofde ogen?

Laat ons het samen doen
en verder streven 
om voor elkaar te zorgen.
Elk stukje van ons leven
zij warme liefde, God en mens gegeven.

Micheline Vannieuwenhuyse