Een uitzonderlijke tijd, waarin ons gevraagd wordt uitzonderlijke daden te verrichten...

De overstromingen van juli hebben veel menselijke en materiële schade aangericht. Wallonië, Duitsland, en Nederland zijn het ergst getroffen. De impact op mensen én omgeving zal nog héél lang aanslepen. Samen met de hittegolven en bosbranden in andere delen van de wereld, maakt het de gevolgen van klimaatverandering pijnlijk zichtbaar. Dat maakt veel emotie los.

"Emotie heeft de kracht om mensen te verbinden" - Manu Keirse

Volgens Manu Keirse heeft emotie de kracht om mensen te verbinden, over taalgrenzen en culturen heen (zie Dag van rouw, maar ook van solidariteit). Getuige daarvan de solidariteit die wordt getoond, tussen buurtbewoners, tussen regio’s en landen. Op de nationale feestdag, sprak Félix Radu – de 26-jarige auteur en komiek uit Namen – ons toe: “De wereld is uit elkaar gevallen, en de uitdaging van onze generatie is dat de wereld opnieuw wordt gemaakt, zoals hij was… We zijn geen helden, en toch verrichten we elke dag heldendaden.”

Solidariteit komt soms uit onverwachte hoek. Pater Paul kreeg van kapucijn Sebastian Francis Shaw, de aartsbisschop van Lahore (Pakistan), een bericht dat getuigde van medeleven en gebed voor de mensen die in ons land door watersnood zijn getroffen. De slachtoffers in Duitsland kregen financiële steun afkomstig van kerken uit Afrika. Een Tanzaniaanse bisschop zou gezegd hebben: “Geen enkele kerk is te arm om hulp te verlenen en geen enkele kerk is te rijk om hulp te ontvangen” (zie ook Afrikaanse steun voor slachtoffers overstromingen). 

"De ecologische crisis, de gezondheidscrisis en de migratiecrisis tonen aan: jezelf kun je nooit alleen redden" - Sint-Egidiusgemeenschap

De uitdagingen van deze tijd kennen geen administratieve grenzen. “De ecologische crisis, de gezondheidscrisis en de migratiecrisis tonen aan: jezelf kun je nooit alleen redden”, besluit de Sint-Egidiusgemeenschap. “Een betere toekomst moeten we allen samen bouwen, waarbij we niemand uit het oog verliezen, de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen, en waarbij we de zwaksten onder ons het meest ondersteunen.” (zie ook Alleen kan je het niet redden!)