Door de ogen van senioren

Velen onder ons hebben een iPhone, een iPad of een PC of misschien zelfs alle drie. Al die technologie tot onzer beschikking en toch maken ze het ons leven niet altijd makkelijker. Met de ouderdom wordt het moeilijker om met de hollende maatschappij mee te volgen, of een fout wordt sneller gemaakt. Je kan gelukkig wel hulp vragen aan kinderen en/of kleinkinderen, of, wie alleenstaande is, aan vrienden en kennissen. Maar, dat is niet zo evident.

Altijd goed je plan hebben kunnen trekken, zoveel dingen gerealiseerd, en nu onkunde moeten bekennen… tegenover anderen, tegenover jezelf … dat pikt. Of het nu gaat over het regelen van bankzaken, over het poetsen dat moelijker gaat, over beperkingen van onze mobiliteit, over het geheugen dat niet altijd mee wil, ... Ook ik ontsnap er niet aan: deze morgen bijvoorbeeld werd ik gevraagd voor een ziekenzalving, maar hoe daar geraken? Je eigen onkunde bekennen, vergt nederigheid en hulp vragen is niet gemakkelijk. Een klasgenoot-priester had tijdens de misviering tweemaal hetzelfde herhaald. Hij vertelde het me met tranen in de ogen… Gelukkig ze zijn er tactvolle mensen met veel hoffelijkheid en bereidwilligheid om dienstbaar en behulpzaam te zijn. Het blijft echter een opgave hiermee om te gaan.  

Tegelijk komt ook veel wat buiten ons gebeurt - de overstromingen, branden, orkanen, tyfoons - hard binnen. Zijn wij senioren misschien meer gevoelig en maken wij ons meer zorgen, of blijven we toch onverschillig? Weet je nog dat we jaren geleden een thema-mis hadden over onze ecologische voetafdruk? In de middengang van de kerk naar hoofdaltaar lagen allerlei voetzolen van verschillende maten. Hoe groot of klein is onze voetafdruk nu?