Liturgie

Heel wat mensen dragen bij tot liturgische vieringen die inspirerend zijn, verzorgd en levensnabij, vieringen die uitnodigen tot gebed en die leven gevend zijn. Hieronder een - wellicht onvolledig - overzicht van zowel mensen en groepen, als sleutelvieringen waar graag nog eens op teruggeblikt wordt.

 

Elf november, 11u. Alle klokken luidden ter ere van alle mensen die streden – en waarbij velen daarbij het leven lieten – voor land en vrijheid. Oud en jong staan even stil, dankbaar en piëteitsvol. Nooit meer oorlog…?  

Leven uit handen geven

Sint-Martinus was ook soldaat. Nadat hij zijn mantel deelde met een arme, verkleumde man langs de kant van de weg, koos hij ervoor om voortaan dienstbaar te zijn voor de minste mensen. Hij wijdde zijn tijd aan het waarachtig gestalte geven aan het Woord, en gaf op die manier zijn leven uit handen.  

Een koning van goedheid, vrede en waarheid

We sluiten op zondag 25 november, het feest van Christus Koning, dit kerkelijk jaar af met een passage uit het passieverhaal. We vieren geen koning die een gouden kroon draagt of met de scepter zwaait. Zijn koningschap is van een andere wereld. Een wereld van vrede waarin Hij zichzelf ziet als een zorgzame herder. Geen koning van stoere taal, van machtsvertoon, van veldslagen. Maar een koning van waarheid en goedheid, die in Liefde Zijn eigen leven uit handen geeft. En die waarheid moe(s)t gedaan worden.

Waarheid moet je doen

Het moet onmogelijk geweest zijn voor de leerlingen van toen om te begrijpen dat die Jezus koning is. Dat de gevangene en geboeide bij Pilatus, tegelijk soeverein en vrij was. En zelfs na de ervaring van Pasen, is het ook voor ons nog moeilijk te vatten. Dit druist immers in tegen de machtsverhoudingen en wereldpolitiek. Het is enkel door de ogen van het geloof dat we kunnen zien hoe Zijn rijk werkzaam is.    We worden deelgenoot van Jezus’ Koninkrijk als we écht luisteren naar het Woord, het laten werken, en ons doen en laten erop afstemmen. 

Zelfgave wordt op die manier ook onze bestemming, om uiteindelijk leven te vinden bij Hem die alfa en omega is. Een bijzondere uitverkiezing en opdracht, met een lange weg te gaan …

  • Viering Sint-Maarten & Wapenstilstand
  • Christus koning - Heilige Drie-eenheid
  • Christus, gekruisigd

dormition2bOp 15 augustus vieren christenen tegelijk de dood, de verrijzenis, het binnengaan in het paradijs en de kroning van Maria als koningin van de hemel. “God kon haar, de moeder van Zijn Zoon, niet loslaten”, zegt Bisschop Van Looy in zijn video over deze feestdag vandaag vanuit Oostakker.

Niettemin blijkt uit het Magnificat dat Maria beseft dat zij al het goede dat haar overkomt aan de Heer te danken heeft. Haar onvoorwaardelijk vertrouwen in Hem maakt van haar de gelovige bij uitstek.
Ze was bovendien op alle sleutelmomenten in Jezus’ leven aanwezig. En ook daarvan kunnen we iets opsteken. Zoals Bisschop Van Looy het verwoordt: “Ga op weg met Jezus, zorg dat je erbij bent waar Hij is, bijvoorbeeld waar de Kerkgemeenschap is, in de sacramenten, in verenigingen, in acties waarin men zorg draagt voor de armen".
Maar Maria was ook bij Zijn kruisdood … wat moet zij ongemeen hard geleden hebben. Dirk Boone schrijft dat Onze-Lieve-Vrouw stierf van liefde, net als haar Zoon. “Zij droeg steeds in haar hart de kwetsuren van haar Zoon. Voor een bepaalde tijd leed zij eraan zonder te sterven, maar uiteindelijk stierf zij eraan zonder te lijden”.
Het citaat van Johannes van Damascus dat Dirk in zijn reflectie opneemt balt op ontroerende wijze elk van deze drie aspecten samen: dankbaarheid, doorleefd geloof, en liefde van een moeder over de dood heen.

Uiteenlopende emoties dus op één dag – Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaart. Dat toont ook het icoon van de hand van Lyuba Yatskiv uit Oekraïne. De apostelen en zelfs Jezus treuren om het heengaan van Maria. Maar, zij staat twee keer afgebeeld! De tweede keer is ze verrezen, vreugdevol, dichtbij haar Zoon.    

Maria’s ten hemelopneming wordt zo reden tot vreugde en hoop voor iedereen. “I will be there”, zingt Katie Melua, in een lied over een gewone, zorgzame vrouw, die ons troostend toespreekt waar we ook zijn.

(Vergeet niet naar de bijdragen te surfen waarop deze tekst deels is gebaseerd - zie links in de tekst - ze zijn zeker de moeite waard) 

Pinksteren

Wie of wat de heilige Geest is, is moeilijk te zeggen. Een geest kan je trouwens zo moeilijk vastpakken. Maar je ziet het wel aan mensen waar iets van uitgaat:  wat ze zeggen, is gemeend; wat ze doen, is echt. Ze stralen iets uit dat met die Geest heeft te maken:  warmte, goedheid, vrede, geduld, begrip, aandacht voor de minsten ...
Ook al zijn er velen wiens levenspad niet over rozen loopt, toch gaat er kracht van hen uit waar je zelf beter van wordt. Zij zijn 'geestige' mensen.  Zij tonen vaak met weinig woorden hoe de Geest altijd werkt! (Carlos Desoete)

Bisschop Hoogmartens deelt in een kort filmpje zijn visie op de betekenis van Pinksteren voor christenen van vandaag. Maar de reflectie van Lieve Wouters spreekt misschien nog meer aan. Zij verwijst naar - net als Carlos Desoete in de bezinning hierboven - naar de "vrucht van de Heilige Geest", en staat speciaal stil bij het geduld: Bidden om de Heilige Geest is bidden om ... geduld. Als je bovendien nog wat meer tijd neemt ... kan je meteen ook 5 vurige pleidooien (door o.a. Dirk De Wachter en zuster Jeanne Devos) lezen voor meer geduld in de huidige ongeduldige tijd.

 

IlluminationTerwijl de advent voor velen wellicht het meest favoriete liturgische seizoen is en Pasen wordt aanzien als het meest belangrijke hoogfeest, vieren we op Pinksteren hoe Jezus’ opstanding uiteindelijk uitmondt in elk van ons en in de Kerk. We vieren de Heilige Geest, en die heeft alles te maken met het dynamisme van Jezus’ boodschap, vandaag, in onze wereld.

Zijn we grootmoedig genoeg om het vuur van Gods liefde te verspreiden en te werken aan een nieuwe wereld?

Want vergis u niet. Ook al wordt de Heilige Geest vaak voorgesteld als een lieflijke, zachtaardige duif van vrede, getuigt het verhaal van Pinksteren ook van een energieke, luidruchtige, veeleisende Geest die de volgelingen zodanig enthousiasmeert dat ze niet anders kunnen dan vurig verkondigen – over de grenzen van taal en cultuur heen. Zij is niet alleen een trooster, maar ook inspirator, energiebooster, onuitputtelijke engagement in de harde, dagdagelijkse inspanningen voor vrede, voor een nieuwe wereld.

Terwijl ik dit neerpen, moet ik ineens terugdenken aan de bevlogen preek van Michael Curry op het huwelijk van Prins Harry en Meghan. De Geest is Gods drijfkracht die ons herinnert aan wie we zijn en wat onze opdracht is. Het feest van Pinksteren daagt ons uit wanneer we vragen “Zend uw Geest over ons uit”. Zijn we moedig genoeg om aan de verwachtingen trachten te beantwoorden? Zijn we grootmoedig genoeg om het vuur van Gods’ liefde te verspreiden en te werken aan een nieuwe wereld?

(reflectie geïnspireerd op columns geschreven door Sr. McGlone, Sr. Schenk en Fr. Hug, tekening gemaakt door Sr. Southard n.a.v. Pinksteren)

Zalig Pinksteren!

 

Met Aswoensdag gaan we de veertigdagentijd in, een tijd van bezinning, gebed en solidariteit. Regelmatig, voor een moment, uit het drukke ritme en leven van elke dag stappen om te bezinnen, in de stilte van een kerk, of in een hoekske in huis.

In stilte en gebed ontmoeten we onszelf met onze onrust.

In stilte en gebed ontmoeten we onszelf met onze onrust. Onze plannen, zorgen of verdriet mogen we in de handen van de Heer leggen, aan Hem toevertrouwen. In het gebed vinden we opnieuw rust, worden we weer mens.

In stilte en gebed ontmoeten we de wereld.

In stilte en gebed ontmoeten we de wereld, andere mensen in nood of verdriet. Hun vragen, eenzaamheid en angsten, raakt ons opnieuw over de grenzen van verschillen heen. In gebed worden we weer medemens.

Staren we ons soms blind op de wereld met al zijn oorlogen en mislukkingen, of op de rancune, verdriet of moedeloosheid in eigen hart … dan is er het gebed. Er is nog een andere wereld dan de wereld waarin ik leef. In de stilte van het gebed vinden we rust en worden we solidair. Ook Jezus veranderde van gelaat. Veertig dagen lang nam Hij de tijd om terug om terug kind van God te worden, om terug mens en medemens te worden.  

In stilte en gebed vertoeven we bij God.

In gebed vertoeven we bij God. In gebed ervaren we Zijn zachtmoedigheid, Zijn barmhartigheid, Zijn zorgzaamheid voor mens en wereld. In gebed ervaren we Zijn genade en oproep om telkens opnieuw die waarden terug waar te maken in onze eigen (leef)wereld.

In stilte en gebed moedigt Hij ons aan tot actie.